Charakterystyka jeziora pod względem nurkowym
Woda Jeziora Solińskiego zaliczana jest do I klasy czystości.
Widoczność pod wodą uzależniona jest jednak od wielu rzeczy i waha się
od bardzo dobrej dochodzącej do 8m do bardzo złej wynoszącej 1m.
Bardzo dobra widoczność występuje w zimie oraz w czerwcu i we wrześniu.
Widoczność tutaj warunkowana jest przede wszystkim opadami deszczu.
Jezioro otoczone jest stromymi zboczami, które zbudowane są z łupków i iłów.
Podczas nawet niewielkich opadów spływają do jeziora ogromne ilości błota, które psuje widoczność na parę dni.
Czasami wystarczy godzinna intensywna ulewa by widoczność z dobrej spadła do fatalnej.
Jest ona także warunkowana ilością wody, która wpływa do jeziora.
Jeżeli poziom rzek jest wysoki to one także niosą duże ilości błota i innych zanieczyszczeń.
Wpływ na widoczność mają także wahania poziomu wody.
Najgorsza widoczność występuje podczas jesiennego i wiosennego mieszania się wody
oraz podczas kwitnienia planktonu w końcu czerwca i w lipcu.
Oczywiście okres ten uwarunkowany jest pogodą a dokładnie temperaturą i ilością słońca.
Najlepszą widoczność możemy spotkać po mieszaniu się wiosennym, gdy nie ma opadów deszczu tj. w czerwcu.
Dobra widoczność jest także w sierpniu i we wrześniu.
W 1995 roku w I połowie października widoczność wynosiła ok. 8m
i nie było konieczności używania latarki na głębokości do 30m.
Solina oferuje doskonałe warunki do nurkowania podlodowego.
Widoczność wtedy jest najlepsza (brak opadów, słabe zasilanie przez rzeki, brak falowania małe zmiany poziomu lustra wody).
Jest jeden problem mianowicie z powodu dużej pojemności zbiornika,
a co za tym idzie dużej pojemności cieplnej zamarza on bardzo późno.
Dla przykładu sylwester 1996r był bardzo mroźny.
Mróz rzędu -30 stopni trzymał ponad 10 dni, a na akwenie centralnym nie pojawił się skrawek lodu.
W 1997 r Solina nie zamarzła.

|