Święty Brat Albert (Adam Chmielowski) urodził się 20 sierpnia 1845 r., w Igołomi k. Krakowa. Studia gimnazjalne odbywał w Petersburgu i w Warszawie, wyższe - w Puławach, Gandawie i Monachium. W 1863 r., wziął udział w powstaniu styczniowym, w którym stracił nogę. W Puławach i Gandawie studiował inżynierię, w Monachium - malarstwo (1869 - 1874). Po ukończeniu studiów plastycznych, jako dojrzały i utalentowany malarz, rozpoczął okres twórczości malarskiej zapewniającej mu trwałe miejsce w sztuce.

W pełni sił twórczych porzucił malarstwo, związał się z tercjarstwem św. Franciszka z Asyżu, a zainteresowania swe skierował na problemy społeczno-moralne.

Mistyczne przeżycie Chrystusa, którego znieważone oblicze dojrzał w sponiewieranym człowieczeństwie nędzarzy, stanęło u podstaw jego przemiany. Utalentowany malarz stał się ojcem i opiekunem ludzi trudnych o odrażającej sylwetce fizycznej i duchowej. Dla nich zamieszkał w przytuliskach, jako biedny wśród biednych, by drogą apostolstwa obecności ratować człowieka w jego sytuacji społecznej, a jeszcze bardziej, by przez to ukazywać mu drogę do Boga.

W celu zapewnienia ciągłości i stabilizacji tej inicjatywie, sam przywdział habit zakonny (1887), złożył śluby zakonne na ręce kardynała Albina Dunajewskiego dając początek Zgromadzeniu Braci Posługujących Ubogim (1888), a następnie założył Zgromadzenie Sióstr Posługujących Ubogim (1891), których organizacje i sposób życia oparł na pierwotnym franciszkanizmie.

Zmarł w Krakowie w opinii świętości 25 grudnia 1916 r.

Święty Brat Albert podjął śmiałą próbę realizacji Ewangelii w takich warunkach, w jakich żył. Impulsem do podejmowania inicjatyw społecznych mających na celu realizację ewangelicznych zasad miłości bliźniego było głębokie życie kontemplacyjne i umiłowanie Boga ponad wszystko.

W Polsce i poza jej granicami św. Brat Albert nazywany jest drugim św. Franciszkiem z Asyżu, a to przez radosne, ewangeliczne ubóstwo, pokorną i ofiarną służbę człowiekowi, przez ustawiczną modlitwę i zjednoczenie z Bogiem w trudzie pracy dnia codziennego, przez dar samego siebie umiłowanemu nade wszystko Bogu.

Dnia 22 czerwca 1983 r., w Krakowie Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił Brata Alberta Błogosławionym, a 12 listopada 1989 r. w Rzymie dokonał jego kanonizacji.

Relikwie św. Brata Alberta znajdują się w kościele Ecce Homo przy Domu Generalnym Sióstr Albertynek w Krakowie, ul. Woronicza 10 (Prądnik Czerwony).

W ciągu ostatnich dziesięciu lat w Polsce powstało ponad 500 organizacji, stowarzyszeń i fundacji, które obrały za patrona św. Brata Alberta. Kontynuują one dzieło rozpoczęte przez Świętego służąc osobom najbardziej potrzebującym, wzgardzonym i odrzuconym przez społeczeństwo.